1. Cirrus (Ci). Pojedyncze, delikatne chmury o włóknistej budowie, bez cieniów, na ogół białe, często o jedwabistym
połysku. Chmury te mają najrozmaitsze kształty; raz jako pojedyncze kosmyki, to znowu jakby
pociągnięte na niebie kreski, już to jako pióra lub rozciągnięte nitki z kłaczkami. Często są one ułożone w
pasma, jakby napięte na sklepieniu niebieskim i w wyniku perspektywy zdające się zbiegać w jednym lub
dwu przeciwległych punktach horyzontu.
2. Cirrocumulus (Cc). Warstwa albo ławica chmur Cirrus, złożona z małych białych płatków lub też z bardzo
małych kulek bez cieniów ułożonych w grupach, szeregach wreszcie w kształcie drobnych fal, przypominających
często układ piasku nad morzem.
3. Cirrostratus (Cs). Delikatna biała zasłona, nie zacierająca zarysów Słońca lub Księżyca, ale powodująca
występowanie zjawisk halo dookoła tych ciał niebieskich. Czasem jest ona zupełnie przeźroczysta i nadaje
błękitowi nieba tylko mleczny wygląd, niekiedy wykazuje także mniej lub więcej wyraźną budowę włóknistą
w postaci pogmatwanych nitek.
4. Altocumulus (Ac). Warstwa składająca się z płaskich brył lub fałd. Elementy warstwy ułożone regularnie są
dość małe, cienkie i mogą być częściowo zacienione. Poszczególne części warstwy układają się w grupy,
pasma lub rulony w jednym albo dwu kierunkach. Są one przy tym często tak ściśle zgrupowane, że ich
brzegi łączą się ze sobą.
Brzegi cienkich przezroczystych części chmur wykazują często iryzację (perłowy połysk), co jest właściwością
tego rodzaju chmur.
5. Altostratus (As). Włóknista lub prążkowana zasłona mniej lub więcej szarego, lub niebieskawego koloru.
Chmury te przypominają gruby Cirrostratus, nie dają jednak zjawisk halo, a Słońce lub Księżyc prześwieca
przez nie niewyraźnie, jak przez matową szybę.
Gdy Altostratus jest cienki (Altostratus translucidus), staje się podobny do chmury Cirrostratus, gdy
zaś jest bardzo gruby i ciemny (Altostratus opacus), to Słońce lub Księżyc całkowicie za nim znika. W tym
ostatnim przypadku występują często wskutek różnic grubości chmury obok stosunkowo jasnych obszarów
części bardzo ciemne. U podstawy chmury nie obserwuje się jednak wyraźnych nierówności, a cała masa
chmur jest miejscami włóknista lub prążkowana.
Obserwuje się wszystkie formy przejściowe od chmur Altostratus wysokich, do chmur Cirrostratus z
jednej strony, z drugiej zaś – od chmur Altostratus niskich do chmur Nimbostratus.
Z chmur Altostratus może padać deszcz lub śnieg. Jeżeli jednak deszcz jest silny, to znaczy, że warstwa
chmur stała się bardzo gruba i znacznie się obniżyła tworząc Nimbostratus. Przeciwnie – obfity śnieg może
padać z chmur Altostratus.

6. Stratocumulus (Sc). Warstwa lub ławica złożona z płaskich brył lub kłębków. Najmniejsze, jeszcze dość
regularnie rozmieszczone, części warstwy są dość grube, rozmyte, szare lub rulony, przy czym są one często
ułożone w jednym lub w dwu kierunkach. Przeważnie bryły te są tak zagęszczone, że brzegi ich stykają się,
jeśli wówczas pokrywają one całe niebo – nad lądem przede wszystkim w zimie – to wygląda ono jak sfalowane.
7. Stratus (St). Równomierna warstwa chmur analogiczna do mgły, która jednak nie dosięga powierzchni
ziemi.
Jeżeli warstwa leży bardzo nisko i jest porozrywana w pojedyncze nieregularne strzępy, to określamy ją
wtedy nazwą Fractostratus.
8. Nimbostratus (Ns). Pozbawione struktury, niskie, jednolite chmury deszczowe o ciemno-szarym wyglądzie,
lecz jak gdyby słabo wewnątrz oświetlone.
Jeżeli występuje opad – to jest on ciągły w postaci deszczu lub śniegu. Nie można klasyfikować powłoki
chmur jako Nimbostratus wyłącznie na podstawie opadu, bowiem zdarza się, że z chmur Nimbostratus
nie pada ani deszcz, ani śnieg.
Często istnieje opad nie dosięgający ziemi. W tym przypadku podstawa chmur wygląda „wilgotno” i
jest rozmyta, ponieważ wszędzie zwisają smugi tzw. „virga”. Określenie podstawy staje się wówczas niemożliwe.
9. Cumulus (Cu). Grube chmury o pionowym rozwoju, których górna część tworzy kopułę pokrytą kłębami,
podczas gdy podstawa jest prawie pozioma.
Jeżeli chmura znajduje się po przeciwnej stronie nieba niż Słońce, jej powierzchnia widoczna dla obserwatora
jest bardziej błyszcząca niż brzegi kłębów. Jeżeli promienie Słońca padają z boku – chmura wykazuje
duże kontrasty w oświetleniu. Jeżeli wreszcie znajduje się przed Słońcem – wydaje się ciemna o jasnych
konturach.
Chmury przypominające kształtem chmury Cumulus, jedynie bardzo postrzępione, których poszczególne
części wykazują nieustanne zmiany – określa się jako Fractocumulus.
10. Cumulonimbus (Cb). Potężne masy chmur, o dużym pionowym rozwoju, których części kłębiaste wznoszą
się w kształcie gór lub wież, których jednakże górna część wykazuje budowę włóknistą i niejednokrotnie
rozpościera się na kształt kowadła.
Chmury Cumulonimbus mają podstawę, podobnie jak Nimbostratus. Na niej obserwuje się zwykłe
smugi „virga”. Często jeszcze poniżej podstawy chmur Cumulonimbus tworzą się niskie porozrywane
chmury Fractocumulus lub Fractostratus.
Chmury Cumulonimbus dają na ogół przelotne opady (z reguły ulewy) deszczu lub śniegu (niekiedy
krupy lub grad), którym często towarzyszą wyładowania elektryczne.
Jeżeli nie można zaobserwować wierzchołka chmury, to już sam tylko przelotny opad wystarcza do
rozpoznania Cumulonimbus.

ważną częścią obserwacji chmur jest możliwie dokładne określenie ich rodzaju. Rodzaj chmur
wiąże się bowiem ściśle ze stanem termo-hydrodynamicznym atmosfery. Nie wchodząc tu w żadne rozważania,
mające na celu wytłumaczenie powstawania określonych form chmur w danych warunkach w atmosferze, zajmiemy
się ich klasyfikacją w zależności od ich wyglądu zewnętrznego. Ograniczymy się tym samym do materiału
ważnego dla służby obserwacyjnej.
Bogactwo form chmur spowodowało, że ich klasyfikacja przez długi czas była niejednolita. Wspomniana
niejednolitość w sposobie ich klasyfikowania została usunięta dopiero na gruncie współpracy i postanowień
Międzynarodowej Organizacji Meteorologicznej, w wyniku których przyjęto jedynie 10 głównych rodzajów
chmur w służbie obserwacyjnej. Opierając się na Międzynarodowym Atlasie Chmur i Wyglądów Nieba (Atlas
der Wolken und Himmelsansichten) przeprowadzimy ich ogólną klasyfikację oraz podamy krótką charakterystykę
ich wyglądu.
Na wszystkich prawie wysokościach chmury mogą występować w trzech postaciach:

Zmora sa wysokie ceny biletów miedzynarodowych. Aby pojechac do Czech i nie zbankrutowac, robi sie
nastepujaca sztuczke (sposób ten jest bardzo istotny zwłaszcza dla ludzi, którzy maja zniki w Polsce, a
jesli do tego podróuja w co najmniej dwuosobowej grupie – to ju na pewno sie opłaca):
Kupuje sie bilet do ostatniej stacji po polskiej 1. stronie granicy,
U konduktora w pociagu badz na stacji granicznej kupuje sie przejsciówke, która kosztuje 2 PLN/15
CZK. Biletu tego nie kupi sie np. we Wrocławiu – tylko w pociagu lub na stacji granicznej.
2.
Na pierwszej stacji w Czechach, jesli postój jest długi, mona wysiasc i kupic bilet w kasie. Gdy jest
inaczej, trzeba zgłosic konduktorowi brak biletu, a on go wypisze za dopłata 20 kc. W odrónieniu od
PKP opłata jest pobierana za kada odprawiona osobe, a nie za wypisanie blankietu.
3.
Czasami kombinowanie sie nie opłaca, “dalekie” bilety dla ludzi nie posiadajacych w Polsce zniek moga
wyjsc niewiele droej. Naley dowiedziec sie o aktualna cene takiego biletu w kasie miedzynarodowej,
przeliczyc sobie koszt przejazdu kombinowanego (według punktu 6) i porównac.
Dla porzadku w punkcie 8 przedstawiam szczegóły zniek “niekombinowanych”, obowiazujacych w
komunikacji miedzynarodowej Polska-Czechy. Takie bilety sprzeda kada kasa miedzynarodowa. Tam
podałem te przykładowe ceny biletów, obliczone przez czeski kalkulator.

Wyłacznie pociagiem jest to moliwe przez aktualnie czynne przejscia kolejowe:
Miedzylesie-Lichkov, Zebrzydowice-Petrovice u Karviné, Cieszyn-Ceský Tešín
Autobusem lub pociagiem z polskiej strony, dalej na piechote do najbli
szej stacji po czeskiej
stronie
Cernousy. do Zawidowa, przejscie graniczne Zawidów-Habartice
Nové Mesto pod Smrkem. do Swieradowa Zdroju-Czerniawy, przejscie graniczne Czerniawa
Zdrój – Nové Mesto pod Smrkem.
Harrachov. / do Szklarskiej Poreby Górnej lub Jeleniej Góry, stamtad do Jakuszyc.
Wysiadamy na przystanku Jakuszyce Bieg Piastów, stad wyznaczony jest szlak do turystycznego
przejscia Polana Jakuszycka – Harrachov (ok. godzina drogi). Z przejscia wychodzimy wprost na
stacje. Przez przejscie drogowe jest dalej i pokonuje sie znaczna rónice wysokosci.
Královec. / do Lubawki (na odcinku Marciszów – Lubawka zastapiony Kolejowa
Komunikacja Zastepcza, tzn. jedzie autobus, ale obowiazuja bilety kolejowe. Jeszcze.). Mona te
dostac sie do pobliskiego Žacléra przez przejscie turystyczne Žaclér / Bobr – Niedomirów.
Ale uwaga: na trasie Žaclér – Královec – Trutnov pociagi kursuja tylko w soboty, niedziele i swieta!
Mezimestí. do Wałbrzycha, stamtad (auto)busem do Mieroszowa na granice. Przejscie drogowe
Golinsk – Starostín. Do stacji ok. 2 km od granicy.
Otovice zastávka. do Tłumaczowa, tam przejscie drogowe Otovice – Tłumaczów.
Náchod. / do Kudowy Zdrój, przejscie drogowe Kudowa Słone – Náchod. Idzie sie ponad
godzine, ale moliwy dojazd do granicy taksówka lub busem za pare złotych. Niezłe połaczenie
Kudowy z Kłodzkiem (kilka pociagów i autobusy).
Mikulovice. do Głuchołaz. Pociagi zawieszono 1.08.2004, (auto)busów jezdzi dosc duo, ale nie
wiem dokad dojedaja – od stacji PKP do przejscia było dosc daleko. W pobliu stacja Zlaté Hory,
osiagalne przez przejscie drogowe Zlaté Hory – Konradów.
Krnov. Przejscie graniczne drogowe Krnov – Pietrowice Głubczyckie.
Bohumín. Dua stacja, osiagalna przez przejscie Chałupki – Bohumín.

yciorys jest bardzo wana czescia poszukiwania pracy. Od tego jak
zostanie przyjety przez pracodawce zaley nasze byc, albo nie byc w
firmie. Piszac CV naley pamietac, aby było ono dopasowane do danego
stanowiska. Wysyłanie tego samego CV do rónych firm zapewne nie
przyniesie adnego skutku, poniewa nie odpowiada na konkretne
poszukiwania pracownika na dane stanowisko.
CV jest swoista autoreklama, sprzedaa samego siebie. To sztuka, dzieki
której moemy sprzedac swoje umiejetnosci, osiagniecia i wykształcenie.
To od piszacego zaley czy uda sie przekonac pracodawce do „kupienia”
jego osoby. Musimy przekonac go, e bedzie to trafna inwestycja. Oto
kilka wskazówek, które pozwola na stworzenie prawidłowego przekazu.
yciorys powinien posiadac przejrzysta strukture. Osoba odpowiedzialna
za zatrudnienie przeglada ich tysiace, a patrzac na napisany yciorys
powinna od razu odnalezc potrzebne informacje. Poszukiwanie ich moe
prowadzic do zniechecenia, a tego nie chcemy. Tu nasuwa sie kolejne
pytanie. Ile stron powinien zawierac dobrze napisany yciorys? Najlepiej
jesli miesci sie on na jednej stronie, w wyjatkowych przypadkach – na
dwóch.
Jednym z rodzajów CV jest CV chronologiczne. Przedstawia ono w
odwróconym porzadku chronologicznym wszystkie zdarzenia zawodowe i
zwiazane z wykształceniem, które miały miejsce w naszym yciu. Ze
szczegółami wymieniamy nazwy ukonczonych uczelni, kierunki, oraz
specjalnosci z jakimi je ukonczylismy.
Wana sprawa jest, aby nie dopuscic do luk czasowych (jak Np. przerwa w
studiach), które moga nasunac pracodawcy watpliwosci co do naszej
prawdomównosci. W yciorysie naley równie wspomniec o naszych
umiejetnosciach (Np. obsługi komputera, sprawnego pisania na
maszynie), poziomie znajomosci jezyków obcych, oraz innych istotnych
rzeczach (Np. prawo jazdy, certyfikaty potwierdzajace umiejetnosci). Nie
zapominajmy te o podstawowych danych teleadresowych, aby umoliwic
ewentualny kontakt z nami.
W odwrotnym porzadku chronologicznym wymieniamy take miejsca
zatrudnienia. Podajemy zajmowane stanowisko i zakres obowiazków z
czego bezposrednio wynika nasze doswiadczenie. Warto pisac o
aktywnosci nie zwiazanej z praca lub studiami jak Np. organizacje
studenckie, koła zainteresowan. To cenne zródło wiedzy o człowieku, które
pozwala poznac hobby, czy cechy charakteru człowieka. Pozwala odrónic
kandydata od innych kandydatów i ukazac jego zalety jak Np.
umiejetnosci pracy w grupie czy cechy przywódcze.
Ubierajac nasze CV w słowa nie dopuszczalne jest uywanie zwrotów
emocjonalnych i zawiłych. Warto uywac słów, które podkresla nasza
fachowosc: „korespondowac z klientami, umiejetnie rozwiazywac konflikty,
zarzadzac personelem, motywowac innych itp.”, jak równie tych, które
okresla nas samych: „ kompetentny, produktywny, solidny, rzetelny itp.”.
Ostatnia sprawa o której musimy pamietac jest to, aby u dołu CV umiescic
oswiadczenie zezwalajace na przetwarzanie naszych danych osobowych.
Wykorzystanie powyszych informacji na pewno pozwoli w umiejetny
sposób stworzyc efektowne, i co najwaniejsze, skuteczne CV, a co za tym
idzie znacznie zwiekszyc swoje szanse na rynku pracy.

Wykonanie:

Na komputerze instalujemy program Yagi calculator, za pomocą którego dokonamy obliczeń, trzeba będzie wprowadzić kilka danych, następnie program wykona za nas obliczenia.

Na obrazku obliczenia dla YAGI 16 el na częstotliwość 910 MHz (pasmo 900 MHz GSM), średnica elementów 6mm, elementy montowane w nieprzewodzącym Boomie o średnicy 20mm, odstęp między górną a dolną częścia dipola 35mm, przerwa między końcówkami dipola 10mm, kabel RG-214 50 Ohm. Dla posiadanych materiałów należy odpowiednio zmodyfikować parametry. Po wpisaniu parametrów naciskamy calc i program obliczy za nas wszystko. W wyniku otrzymamy gotową listę elementów z wymiarami i ich rozmieszczeniem na boomie, wyniki podane są w czytelnej postaci i myślę, że nikt nie powinien mieć problemów z interpretacją. Po wykonaniu obliczeń najlepiej wydrukować listę i przystąpić do wykonania konstrukcji. Dysponując gotowymi długościami elementów wycinamy po kolei direktory, następnie wiercimy otwory w boomie wg rozpiski, wykonujemy dipol i po wykonaniu wszystkich elementów czeka nas montaż całości.

Po wykonaniu konstrukcji pozostaje tylko podłączenie do modemu i odpowiednie jej ustawienie – YAGI jest silnie kierunkowa, więc trzeba dokładnie nakierować i tutaj może być konieczne zamontowanie na zewnątrz lub pod dachem i możemy cieszyć się naszą anteną i korzyściami w postaci szybszego i stabilnego Internetu. Mam nadzieję, że poradnik pomoże osobom wykonać antenkę i rozwiązać problem ze słabą jakością połączenia.

Czekam na komentarze i pytania i pozdrawiam forumowiczów, w wolnej chwili postaram się zrobić opis do BiQuada, który jest także ciekawą i wydajną konstrukcją.

Od czego zacząć:

Na początek kilka podstawowych spraw – które przed rozpoczęciem konstrukcji należy wiedzieć – antena musi być starannie wykonana i podłączona – nie ma tu miejsca na niechlujstwo i niedokładne wymiarowanie, bez tego nie ma efektu, zabierając się więc za konstrukcję anteny warto najpierw poczytać i zgromadzić narzędzia i materiały.

Narzędzia:

Suwmiarka – do dokładnego wymierzenia długości direktorów, direktory mogą być wykonane z dokładnością do 1mm, więc bez suwmiarki ciężko to zrealizować

Wiertarka z wiertłami – do porobienia otworków montażowych

Piłka do metalu – do pocięcia elementów

Imadło – do cięcia i montażu wręcz niezastąpione

Lutownica – do wykonania połączeń elektrycznych.

Komputer z programem Yagi Calculator do wykonania niezbędnych obliczeń.

Materiały:

W zasadzie do wykonania anteny potrzeba niewielu elementów – najważniejszym z nich jest element nośny konstrukcji – Boom do którego będziemy montować direktory i Dipol, może być wykonany z rurki, płaskownika, prętu, zarówno metalowego, jak i wykonanego z materiału nie przewodzącego prądu jak PCV lub winidur, ważne jest, żeby był odpowiednio sztywny, ja wykorzystywałem jako boom rurkę miedzianą, aluminiowy kształtownik, rurkę PCV, rurkę Aluminiową ostatnia sztuka wykonana dla znajomego była z profilu trójkątnego MDF, więc jak widać wybór jest spory i nie ograniczam nikogo do wyboru jednego elementu, każdy ma pole do popisu. Do wykonania direktorów będziemy potrzebować jako surowca drutu lub rurki z materiału przewodzącego – może być to miedź, stal, aluminium, więc wybór także, spory tutaj kilka wskazówek, długość direktorów proporcjonalnie zależy od przekroju direktorów, czyli wygląda to tak – im cieńszy materiał użyjemy na direktory, tym dłuższe one będą, ma to swoje plusy i minusy, plusem jest cena materiału, ale przy takiej ilości to akurat nie problem, łatwiej wykonać elementy, gdyż większa jest tolerancja dla wymiaru i łatwiej wykonać dipol, minus to to, że konstrukcja musi być sztywna, a cienkie druciki ciężko żeby były odpowiednio sztywne, trzeba tu pójść na kompromis i wybrać. Tutaj mała uwaga – wskazane jest używanie rurek, oszczędność metalu i wagi anteny a efekt taki sam – gdyż prądy w.cz płyną powierzchniowo, a powierzchnia jest taka sama, ja w swoich konstrukcjach najchętniej wykorzystuje stalowe rurki o średnicy 6,2mm, pochodzące z przewodów hamulcowych, materiał idealnie nadaje się ze względu na dostępność, łatwość obróbki i dużą sztywność, przy takiej średnicy direktorów ich długość mieści się w okolicy 15cm, więc jest kompromisem między sztywnością konstrukcji a zużyciem materiału, do konstrukcji wykorzystywałem także drut miedziany o średnicy 2mm oraz 2,5mm oraz rurki duraluminiowe o średnicy 6 i 8mm. Kolejnym niezbędnym do wykonania anteny elementem jest przewód koncentryczny. Tutaj kilka uwag – im dłuższy kabel, tym większe straty, więc jeśli to możliwe, to trzeba tak dobrać długość kabla, aby był jak najkrótszy. Kolejna uwaga tyczy się złączek – należy ich unikać, gdyż także wprowadzają straty, dlatego też jeśli to nie jest konieczne nie używajmy przejściówek, redukcji, a kabel lutujemy bezpośrednio do dipola i do wtyku modemu. Ze wzrostem częstotliwości rosną wymagania co do jakości kabla, dlatego należy używać kabli dobrej jakości renomowanych firm, a nie tego, co mamy pod ręką, w żadnym razie nie wolno używać przewodu do anten TV-SAT, gdyż ma impedancję 75 Ohm, a my używamy 50 Ohm. Trzeba pamiętać o tych kilku rzeczach, żeby nie okazało się, że cały zysk uzyskany w antenie zostanie zmarnowany w doprowadzeniu do modemu.


« go back